Vanaf 11 juni 2026 is een nieuw seizoen van The Dog House te zien op Videoland. In deze hartverwarmende Britse documentaireserie worden asielhonden gekoppeld aan zorgvuldig uitgekozen nieuwe baasjes. Het is feelgood-televisie in de zuiverste vorm: emotioneel, ontroerend en regelmatig om te lachen. Hieronder lees je alles over het concept, de opnamelocatie en wat deze serie tot een publiekslieveling maakt.
Wanneer is The Dog House seizoen 7 te zien?
Het nieuwe seizoen van The Dog House is vanaf 11 juni 2026 te zien op Videoland. De serie bestaat uit afleveringen van ongeveer een uur, waarin telkens meerdere honden worden gekoppeld aan hoopvolle nieuwe eigenaren. Door de afgeronde verhalen per aflevering is de serie zowel los als achter elkaar prettig te kijken.
Het concept: de juiste hond bij de juiste baas
The Dog House volgt het werk van een team van experts dat zich volledig wijdt aan het vinden van het perfecte nieuwe thuis voor honden die zijn afgestaan, verwaarloosd of achtergelaten. In elke aflevering komen hoopvolle aspirant-baasjes langs, die hun wensen en levensstijl bespreken met de medewerkers. Op basis daarvan zoekt het team de hond uit die het best bij hen past. Het echte moment van de waarheid vindt plaats in de zogeheten ontmoetingsruimte, waar mens en hond elkaar voor het eerst ontmoeten. Soms is het meteen raak, soms loopt het anders dan verwacht. Die onvoorspelbaarheid, gecombineerd met de vaak aangrijpende achtergronden van zowel de honden als de mensen, maakt elke aflevering tot een emotionele achtbaan met meestal een hartverwarmend einde.
De opnamelocatie: Woodgreen
De serie wordt opgenomen bij Woodgreen, een grote dierenopvang in het Engelse Cambridgeshire. Deze organisatie werd opgericht in 1924 en groeide uit tot een van de grootste dierenopvangcentra van Europa, gelegen op een terrein van ruim eenentwintig hectare. Woodgreen herplaatst per jaar honderden honden, naast vele katten en kleine dieren. Achter elke succesvolle koppeling zit een team van toegewijde medewerkers en vrijwilligers dat de dieren de gespecialiseerde zorg geeft die ze nodig hebben. Wat op televisie wordt getoond, is slechts een fractie van het werk dat dagelijks bij het centrum plaatsvindt. Sommige honden verblijven er meer dan driehonderd dagen voordat ze klaar zijn voor een nieuw thuis.
Achter de schermen
The Dog House ging in 2019 voor het eerst van start op het Britse Channel 4 en werd direct een succes, met meer dan een miljoen kijkers en internationale verkoop. De serie wordt geproduceerd door Five Mile Films, dat in nauwe samenwerking met Woodgreen het gevoelige herplaatsingsproces in beeld brengt. De makers slagen er telkens in om de balans te vinden tussen de soms zware verhalen van afgestane dieren en de hoopvolle, vrolijke momenten van een geslaagde koppeling. Door de jaren heen heeft het format zich bewezen als een vaste waarde in het documentairegenre.
Waarom The Dog House zo geliefd is
De aantrekkingskracht van The Dog House zit in de pure, ongekunstelde emotie. De serie speelt in op de universele liefde voor dieren en laat zien hoe een hond het leven van een mens kan veranderen, en andersom. De verhalen raken aan thema’s als eenzaamheid, verlies, herstel en een nieuwe start, telkens met een hond als hoofdrolspeler. Voor dierenliefhebbers is het bovendien leerzaam: de serie toont hoe belangrijk het is om een hond te matchen met een passende leefsituatie, in plaats van puur op uiterlijk te kiezen. Die boodschap, verpakt in hartverwarmende televisie, maakt de serie geliefd bij een breed publiek.
Voor wie is The Dog House?
The Dog House is een aanrader voor iedereen die houdt van dieren en van warme, emotionele feelgood-televisie. Wie graag even ontspant met een serie die zowel laat lachen als ontroeren, vindt hier de perfecte kijk. De serie is geschikt voor het hele gezin en bevat geen heftige of ongepaste scènes. Houd wel een doos tissues bij de hand, want de combinatie van zielige achtergronden en gelukkige eindes zorgt gegarandeerd voor een brok in de keel. Het is ideale kijk voor een ontspannen avond op de bank.
